Naar homepage     
Chronische Cerebro-Spinale Veneuze Insufficiëntie
Aanmelden op het CCSVI.nl forum
Lees Voor (ReadSpeaker)    A-   A+
Over CCSVI.nl | Zoeken | Contact | Forum
PayPal, de veilige en complete manier van online betalen.

iDeal
CCSVI.nl is onderdeel van de
Franz Schelling Stichting
meer informatie
  

Een behandeling voor Multiple Sclerose waar "Big Pharma's" zich druk om maken

Door Philip Lillies, 16 juli 2010

Na een doorbraak in de behandeling van multiple sclerose heeft afgelopen zomer prof. dr. Paolo Zamboni, een vasculair chirurg aan de Universiteit van Ferrara in Italië, de resultaten van zijn studie van 65 MS-patiënten openbaar gemaakt.

Dr. Zamboni en collega's onderzochten CCSVI - Chronische cerebrospinale veneuze insufficiëntie - een aandoening die gekenmerkt wordt door vernauwingen in de aderen wat problemen veroorzaakt in de doorbloeding of drainage van de hersenen en/of het ruggenmerg van de patiënten. Deze vernauwing draagt in een belangrijke mate aantoonbaar bij aan de vele symptomen van multiple sclerose. Die symptomen kunnen worden verlicht door angioplastiek, een eenvoudige chirurgische behandeling die de vernauwingen opheft.

Ondanks de resultaten van  Zamboni en andere belangrijke studies, laat mijn onderzoek naar de media-aandacht voor angioplastiek als een behandeling voor multiple sclerose zien, dat de bekende media, met enkele opvallende uitzonderingen, over het algemeen argumenten laten zien die gunstig zijn voor het behoud van de farmaceutische producten. In het algemeen heeft de media niet aan haar journalistieke plicht voldaan: onderzoek naar alle kanten van het verhaal. Zij hebben de talrijke getuigenissen en de positieve resultaten van het onderzoek niet serieus genomen en geen rekening gehouden met de kosten en baten van angioplastiek in vergelijking met de kosten van MS-geneesmiddelen die uiteindelijk weinig tot geen voordelen op lange termijn bieden.

Geneesmiddelenfabrikanten geven miljoenen dollars per jaar aan MS-verenigingen in de VS en Canada en de MS-verenigingen maken op hun beurt reclame voor de medicijnen, ontwikkeld door die farmaceuten en moedigen hun leden aan het volste vertrouwen in deze medicatie te hebben, zelfs terwijl alternatieve behandelingen, zoals voeding en angioplastiek, misschien wel effectiever zijn in het verlichten van de symptomen van de ziekte.

De MS-vereniging van Canada zegt minder dan twee procent van de financiering te ontvangen van de farmaceuten. Aanvullende directe bijstand aan de MS-verenigingen van Canada en de VS wordt gegeven in de vorm van gratis onderwijsmaterialen, sprekers en expertise, evenals door betaalde reclame in de nieuwsbrieven van de MS-vereniging, maar hulp zou in totaal slechts een relatief klein percentage uitmaken van de totale begroting. Maar directe hulp van de farmaceuten is misschien niet de belangrijkste bron van invloed op de besluitvorming van de MS-vereniging.

Vooraanstaande neurologen en MS-onderzoekstichtingen ontvangen ook uitgebreide financiering van farmaceutische bedrijven, zoals te lezen is in een kritisch artikel over CCSVI-behandeling, dat verscheen in de Annals of Neurology (Khan et al., 01 2010, Annals of Neurology).

Naast de financiering van hun onderzoek heeft de farmaceutische industrie ook invloed op hen door middel van een educatieve organisatie, bekend als het "Consortium van Multiple Sclerose centra." Op pagina twee van het verslag wordt expliciet gesteld dat de CMSC een partner is van de farmaceutische industrie, andere non-profit organisaties voor belangenbehartiging en dienstverlening (wat MS-verenigingen omvat) en MS-beroepsorganisaties.

Zeven van de 11 auteurs van het rapport Kahn (met inbegrip van de eerste vier senior auteurs) maakten bekend dat ze aanzienlijke financiële steun van de farmaceuten ontvingen. Farmaceuten die geneesmiddelen produceren voor MS. Daarbovenop zijn de farmaceuten de belangrijke spelers in een organisatie die bekend staat als het "Consortium van Multiple Sclerose Centra", waarvan de belangrijkste functie is: de beïnvloeding van MS-opinieleiders zoals neurologen, onderzoekers en bestuurders van de MS-verenigingen.

Adverteren

Het medische establishment is in het algemeen terughoudend om de gedachte te omhelzen dat de behandeling van MS zou verschuiven van de MS-neurologen naar interventieradiologen, vasculaire chirurgen, experts van de bloedstroom. Men kan slechts speculeren over de reden waarom deze verschuiving zo moeilijk voor hen is.

Professionele trots zou een factor kunnen zijn, maar een belangrijke factor kan ook zijn dat hernieuwde training nodig is van technici en artsen. Zoals het er nu naar uitziet, ontbreekt het de technici aan opleiding om vernauwingen te kunnen detecteren, zelfs wanneer zij beschikken over de nieuwste Doppler-apparatuur. En chirurgen zijn verbijsterd bij de gedachte aan het uitvoeren van interventies op de aderen, die, in tegenstelling tot de slagaders, plooibaar zijn en moeilijk te manipuleren.

De investeringen vooraf, die nodig zijn ter ondersteuning van de vereiste veranderingen, die van invloed zijn op personeel en apparatuur vormen ook een belemmering voor de erkenning van CCSVI-behandeling door de Canadese provinciale gezondheidszorg. Dus, ondanks de enthousiaste steun van zowel de gezondheidscritici  op federaal niveau van de liberalen en de NDP, zonder federale financiële ondersteuning op Canadees provinciaal niveau zullen veranderingen in de komende periode traag zijn. In feite zouden de investeringskosten snel kunnen worden terugverdiend als het gebruik van MS-medicijnen minder werd.

Het is dan ook niet verwonderlijk, dat de bekende media, die de mening volgt van het medisch establishment en de MS-vereniging, een vertekend beeld geeft van de behandeling en dat draagt niet bij aan ons begrip van de kosten en baten van CCSVI. MS-patiënten, die het recht opeisen voor een angioplastiek voor CCSVI-behandeling, worden vaak afgeschilderd als een eenzijdige belangengroep die de wetenschappelijke gemeenschap "molesteert", omdat ze hun hoop hebben gevestigd op een wondermiddel. De honderden positieve verslagen en video's op Internet waarop MS-patiënten te zien zijn die aanzienlijk voordeel hebben bij de behandeling worden afgedaan als louter getuigschriften zonder wetenschappelijke waarde.

Dan zijn er nog lelijke woorden die worden gebruikt om MS-patiënten af te schilderen als emotioneel, onderworpen aan de grillen van een onvoorspelbare ziekte die wordt gekenmerkt door aanvallen en remissies. Dat maakt hen vatbaar voor kwakzalverij, psychologische opklopperij  en veel geprezen "placebo-effecten"  Angioplastiek wordt vaak aangeduid als "Liberation Treatment'; die term onderstreept de "radicale doelstellingen" van degenen die er voor pleiten. Onderzoeksdirecteuren die werken aan projecten, gefinancierd door farmaceuten en woordvoerders van de MS-vereniging worden door de pers vaak geciteerd als ze zich uitspreken tegen de behandeling zonder dat de pers rekening houdt met het inherente vooroordeel dat je bij dergelijke woordvoerders zou kunnen verwachten.

De Canadian Medical Association Journal had onlangs een redactioneel artikel, waarin zij stelde dat het medisch establishment aan de kant van 'het volk' staat en het volk beschermde tegen onbewezen behandelingen die niet waren onderzocht op veiligheid en effectiviteit, zo wordt meteen voorkomen dat openbare middelen (geld) wordt misbruikt bij niet-geteste procedures.

De waarheid is dat ondanks de gezamenlijke inspanningen om het anders te presenteren het hier geen wetenschappelijke kwestie betreft, maar één van de ethiek. Er is al voldoende bewijs dat de behandeling voordelen heeft voor grote aantallen MS- patiënten. Tegenstanders stellen de vraag of de kosten opwegen tegen de baten. Er is in feite voldoende bewijs voor degenen die bereid zijn de tijd te nemen om ernaar te kijken om deze vraag positief te beantwoorden. Angioplastiek, een medische procedure die al lang bestaat, kan gemakkelijk worden aangepast aan de behandeling van CCSVI en de behandeling werkt. Waarom het werkt, is nog onbekend. Er zijn een aantal veelbelovende aanwijzingen, (onder)zoekrichtingen (zoals ophoping van ijzer in de hersenen) die onderwerp kunnen worden van toekomstig wetenschappelijk onderzoek. Patiënten zelf vergaren bewijs van het succes op de elektronische bulletin boards van websites als "This Is MS." De video's zijn erg ontroerend en het is moeilijk om ze niet te zien als overtuigend bewijs voor de effectiviteit van de behandeling.

De critici wijzen er graag op dat de voordelen van de behandeling niet op de lange termijn werken, omdat aders zijn onderworpen op inkrimping na uitrekken. Maar zelfs als de aderen weer dichtgaan en opnieuw moeten worden uitgerekt ieder jaar, dan nog zou dit nog meer kosteneffectief zijn dan de meeste MS-medicijnen; die  tot $ 30.000 per jaar kosten en het verloop van de ziekte op zijn best marginaal vertragen.

In feite hebben recente studies gesuggereerd dat de zogenaamde CRAB-medicijnen statistisch geen lange termijn effecten hebben. CRAB-medicijnen zijn: Copaxone, Rebif, Avonex en Betaferon, de standaard geneesmiddelen die gebruikt worden om MS te behandelen. Ze worden toegediend via injectie en de kosten lopen op tot $ 30.000 per jaar per patiënt. Omdat we in Canada niet over een verzekering voor de medicijnkosten beschikken, kunnen de kosten van deze geneesmiddelen een aanzienlijke last zijn voor degenen die het geluk hebben ze überhaupt te kunnen betalen.

Bovendien kan met behulp van ader-stents (nee, dit is ook geen nieuwe technologie)  de noodzaak voor aanvullende behandelingen worden geëlimineerd .

CCSVI zelf wordt in de doorsnee media als onbewezen en omstreden gekenmerkt. Misschien is CCSVI wel een vrij normale "aandoening". CCSVI is niet controversieel meer. Het is unaniem erkend door een deskundige internationale organisatie als een ongewenste aangeboren misvorming. In 2009, tijdens een conferentie over veneuze misvormingen (UIP09), stemden deskundigen uit 47 landen unaniem in met het opnemen van stenoses gevonden bij CCSVI in een flebologisch consensusdocument en richtlijnen.

Hoe gevaarlijk is de behandeling? Tot op heden is de behandeling toegepast bij meer dan 1.000 mensen met verslagen van slechts één overlijden na een onjuiste plaatsing van een stent (dit is feitelijk onjuist, red.). Veel MS-patiënten, wiens leven in puin ligt, zijn bereid om risico's te nemen. En het risico kan worden vergeleken met het risico van het nemen van MS-geneesmiddelen, die zeer onaangenaam zijn en bepaald niet zonder risico. Bijvoorbeeld een veelgebruikt geneesmiddel voor MS veroorzaakt beschadiging van de lever. Een andere recente studie suggereert dat er twee types van MS zijn- soortgelijke symptomen, maar verschillende ziekten - en als je een van de te behandelen vormen van MS met een van de vaak voorgeschreven medicijnen aanpakt, kan dat de ziekte daadwerkelijk verergeren.

De medische stand eist dubbel-blind onderzoek op de Zamboni-methode. Zo'n dubbelblind onderzoek werkt goed bij onderzoek naar medicijnen, maar het is bijna onmogelijk te doen bij een chirurgische ingreep. Er is natuurlijk de twijfelachtige ethiek van het niet corrigeren van duidelijk aanwezige problemen die zichtbaar worden zodra de chirurgische ingreep is begonnen. Bovendien, gezien het feit dat de patiënten niet onder algehele anesthesie zijn tijdens de procedure en in het licht van het feit dat artsen waarschijnlijk niet de beste acteurs zijn, is het moeilijk een dubbelblind onderzoek uit te voeren bij een chirurgische ingreep.

De Universiteit van Buffalo heeft financiering ontvangen om te proberen een dubbelblind onderzoek op een kleine steekproef uit te voeren, maar alle resultaten zullen vrijwel zeker meteen worden bestreden. De kleine steekproef schept uit zichzelf al een probleem vanwege het gevaar van het "sample-bias", wat des te waarschijnlijker is omdat MS, in tegenstelling tot bijvoorbeeld borstkanker een veelzijdige ziekte is. Idealiter zou je willen dat patiënten vergelijkbaar zijn qua achtergrond, veneuze misvormingen en symptomen. Sommigen zouden de behandeling krijgen, anderen niet. Helaas is dit onmogelijk te realiseren.

Dubbel-blind testen is wel zinvol bij medicijnen, het blinde is relatief gemakkelijk "overeind te houden" en ethiek zal een kleiner probleem zijn, omdat de voordelen van het medicijn sowieso onzeker zijn. Bij chirurgische ingrepen lijkt het logischer om het te proberen. En als het blijkt te werken, te evalueren op basis van het bijhouden van de resultaten van meerdere behandelingen.

Misschien is dit wat dr. Zamboni bedoelt als hij zegt dat elke Canadees de behandeling moet worden gegeven, maar ook dat de behandeling moet worden gegeven in een context van wetenschappelijk onderzoek. Deze probeer-en-volg benadering werd gebruikt bij de oorspronkelijke angioplastiek procedures die bijvoorbeeld werden uitgevoerd op slagaders in de jaren '70. Het is ook gebruikt in combinatie met radicale mastectomie voor borstkanker en keizersneden, die beide recent opnieuw geëvalueerd werden. De probeer-en-volg benadering werd gebruikt bij kijkoperaties van knieën. Nu, na meer dan een miljoen onderzoeken lijkt het erop dat de kijkoperatie wordt verworpen als een waardevolle behandelingsmogelijkheid..Blind testen van medicijnen lijkt te lijden aan een probleem dat het tegendeel is van de probeer-en-volg benadering. Zodra een geneesmiddel is goedgekeurd, kan het gemakkelijk worden voorgeschreven voor aandoeningen die niet voldoen aan de testspecificaties. Het kan zelfs worden voorgeschreven wanneer het bijhouden (tracking) suggereert dat het gevaarlijk kan zijn onder bepaalde omstandigheden. Dit lijkt het geval te zijn met één van de vaak voorgeschreven CRAB-medicijnen, die zoals gezegd onder bepaalde voorwaarden in feite de ziekte kunnen verergeren.

Er is ook een gevaar dat het medisch establishment de voordelen afwijst, omdat de lat te hoog wordt gelegd. Met in het achterhoofd dat het enige voordeel van de CRAB-medicijnen  modulatie van de terugval is (de ziekte vordert net zo snel, maar met minder ernstige aanvallen en remissies), moeten we niet van iedere CCSVI-behandeling verwachten dat de voordelen onmiddellijk en duidelijk zijn. Voordelen kunnen preventief zijn en herstellend. Iemand die in een vroeg stadium van de ziekte wordt behandeld, ziet misschien geen voordelen, hoewel de gedeblokkeerde aderen achteruitgang in de toekomst zouden kunnen voorkomen. Bij degenen die in het middenstadium van de ziekte worden geholpen, zijn voordelen het meest waarschijnlijk  waarneembaar. Degenen die in de laatste stadia van de ziekte worden geholpen, nadat hun spieren zijn "afgestorven" waardoor herstel onmogelijk is, merken misschien niet eens voordelen, maar ze hebben ten minste baat bij het voorkomen van verdere verslechtering.

Sommige patiënten hebben geklaagd dat de waargenomen voordelen vluchtig zijn, slechts enkele maanden duren. Sterker nog, als hun aderen weer inklappen. moeten zij misschien opnieuw naar Europa reizen om de behandeling over te doen. Helaas, reizen naar het buitenland kost al gauw 15.000 dollar, dus kan het niet te vaak worden herhaald. De oplossing is natuurlijk om de behandeling plaatselijk verkrijgbaar te maken, dan kost het slechts een paar duizend dollar voor de meeste mensen. Zelfs als deze procedure jaarlijks nodig is, zou het veel goedkoper dan behandeling met MS-medicijnen zijn, die tienduizenden dollars per jaar kosten.

De MS-verenigingen van Canada en de VS hebben geprobeerd tegemoet te komen aan de druk van de medische wereld en probeerden tegelijkertijd de patiënten te sussen met 2,4 miljoen dollar ter ondersteuning van fundamenteel onderzoek in zeven kleine projecten in de komende jaren. Het schamele bedrag van de financiering en de focus op basaal onderzoek echter heeft de toorn van de MS-gemeenschap vergroot. Niet één van de projecten is gericht op verbetering van de interventie-technieken en sommige, zoals het testen voor vergelijkbare situaties in de hersenen van Alzheimer-patiënten, lijken in de eerste plaats gericht te zijn op het versterken van de argumenten van de tegenstanders. Voorts lijken sommige projecten te zijn gekozen, omdat de onderzoekers in het verleden niet hebben gewerkt met dr. Zamboni. Dat lijkt misschien logisch, behalve dat de bijdrage van dr. Zamboni nou juist op het gebied van technieken voor het opsporen van vernauwingen lag.

Op dit punt, op basis van het bewijs van duizenden ziektegeschiedenissen en verschillende wetenschappelijke studies, slaat de balans van de wetenschap door naar de positieve kant voor het verstrekken van de behandeling. De voordelen zouden niet alleen voor MS-patiënten zijn, maar voor de samenleving als geheel, die anders moet betalen voor MS-medicijnen en aanpassingen voor de beperkingen. Het onderzoek moet zich op dit moment richten op het verfijnen van de techniek. En ondanks de manier waarop de doorsnee media CCSVI probeert te beschrijven, wordt de druk van belangengroepen op de juiste manier gericht. Niet op het kortsluiten van de wetenschappelijke methode, maar op het oplossen van de onverzettelijkheid van het medisch establishment.

Philip Lillies is een community en labour activist, secretaris van de Moncton chapter of the Council of Canadians, secretaris van de Moncton District Labour Council en vice-president van de Public Service Alliance van Canada en de New Brunswick Federatie van de Arbeid. Hij woont in Moncton, New Brunswick, met zijn vrouw, Anne, die is getroffen door multiple sclerose en op een wachtlijst staat voor het dotteren in een centrum voor behandeling in de staat New York.

Bron: rabble.ca/news/2010/07/treatment-multiple-sclerosis-not-yet-given-its-due

Met dank aan forumlid Joge voor de eerste ruwe vertaling, waardoor CCSVI.nl alleen de afwerking en correctie hoefde te doen.